Αργό, σκληρό, αδιέξοδο χρεωκοπημένο βασανιστήριο...

Από τον Nίκο Κοτζιά

Η πολιτική σκηνή, η τρόικα, οι δανειστές, ιδιαίτερα η κυβέρνηση, βασανίζουν στην κυριολεξία τον Ελληνικό λαό. Κάθε δύο με τρεις ημέρες η κυβέρνηση λέει κάτι άλλο και σωρεύει καινούργια άδικα μέτρα. Η ίδια δεν έχει σχέδιο για να πορευτεί ή έστω να το διαπραγματευτεί. Ταυτόχρονα, συνειδητά προσπαθεί να συσκοτίσει την πραγματικότητα. Από την άλλη, η τρόικα μας έχει βάλει σε «ένα παιχνίδι τριμήνου». Κάθε τρεις μήνες αποφασίζει αν η Ελλάδα θα πάρει την επόμενη δόση του δανείου. Κάθε φορά επί δύο μήνες πριν αυτή δοθεί κινδυνολογεί, προκαλεί, καταστροφολογεί. Από πίσω της βαράνε τα τύμπανα υποστήριξης οι υπουργοί της κυβέρνησης και διάφοροι έλληνες επίσημοι στους οργανισμούς του εξωτερικού. Κατόπιν οι δόσεις δίνονται, αλλά στο ενδιάμεσο η ελληνική αγορά και η κοινωνία έχουν γίνει σμπαράλια και η ατμόσφαιρα μελαγχολίας και κατάθλιψης έχει εξαπλωθεί παντού.

Η τρόικα βρίσκει και τα κάνει. Πιέζει την κυβέρνηση σε... όποιο τυχόν ζήτημα δεν έχει συμφωνήσει μαζί της, πράγμα, βέβαια, που σπάνια συμβαίνει. Κατόπιν από κοινού σχεδιάζουν πώς θα εκβιάσουν την ελληνική κοινωνία. Πώς θα αυξήσουν τα αισθήματα φόβου και απελπισίας ώστε να περάσουν σωρηδόν μέτρα. Μέτρα που στο πρόσφατο παρελθόν δεν θα μπορούσε να έχει περάσει ούτε ένα από αυτά. Βέβαια, στην παρούσα συγκυρία, δημιουργούνται για τους δύο παίκτες που μας εκβιάζουν ορισμένα προβλήματα. H τρόικα, επί παραδείγματι, επιβάλλει τα μέτρα που επιθυμεί. Αλλά η κατάσταση του ασθενή χειροτερεύει. Το αποτέλεσμα είναι, ότι το χρονοδιάγραμμα που έχει κατασκευάσει μέχρι να έρθει η στιγμή της ελεγχόμενης και στοχευμένης χρεοκοπίας της Ελλάδας, κινδυνεύει σοβαρά. Αυτό αυξάνει τους συστημικούς κινδύνους για τους «πελάτες της» τρόικας και πιθανόν το όλο χρονοδιάγραμμα να συντομευτεί. Από το 2013 στο 2012. Από την άλλη, η κυβέρνηση προκειμένου να περάσει τα μέτρα της, ρίχνει κάθε φορά και μια δόση πανικού. Έτσι ναι μεν τα επιβάλλει, αλλά η ατμόσφαιρα στην ελληνική κοινωνία και οι δείκτες στην οικονομία χειροτερεύουν. Αποτέλεσμα να προκαλεί συνεχείς φόβους στους πολίτες. Εκείνοι να μην καταναλώνουν παρά το ελάχιστο αναγκαίο. Να σηκώνουν ότι λεφτά έχουν από τις τράπεζες. Ετσι αυξάνονται οι προϋποθέσεις χρεοκοπίας.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί και μια δεύτερη μέθοδο. Μόλις περνάει τα μέτρα κατόπιν παριστάνει την επιτυχούσα και διαβεβαιώνει τον λαό ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν καινούργια. Αυτό άρχισε ήδη από τις 29.9.2010, όταν μετά τη Σύνοδο Κορυφής, στη συνέντευξη που ακολούθησε, ο Γ.Παπανδρέου βεβαίωσε ότι ουδείς «ζητά νέα μέτρα»…

Η συνεχής αλλαγή πλεύσης τρόικας και κυβέρνησης. Οι εκβιασμοί και εκφοβισμοί. Τα μέτρα «που είναι τα τελευταία» για να ακολουθήσουν λίγο μετά τα επόμενα προκειμένου «να μην χαθούμε». Το ατέλειωτο βασανιστήριο της σταγόνας, κάθε μέτρα και άλλη μία σταγόνα πάνω στην τσέπη και την ίδια τη ζωή μας, είναι το χείριστο σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Το οποίο αποδιοργανώνεται. Δεν έχει προσδοκίες. Δεν βλέπει μπροστά του προοπτικές. Πέφτει σε κατάθλιψη και δεν έχει καμιά διάθεση να δουλέψει και να διεκδικήσει. Όμως, αν κυριαρχήσει και άλλο αυτή η ατμόσφαιρα, χάρη στα κόλπα της κυβέρνησης, τότε δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά έξοδος από την κρίση. Και σε αυτό θα φταίει η κυρίαρχη πολιτική και κανείς άλλος.

"press-gr"

Οι Έλληνες πωλούνται σκλάβοι στη Μπαρμπαριά;

Η ιστορία μας, που γράφεται τα τελευταία 15 χρόνια, είναι ένα δράμα σε τρεις πράξεις:

Α’ πράξη: Χρηματιστήριο, η ληστεία όλων των Ελλήνων με τις ευλογίες της κυβέρνησης.

Β’ πράξη: Ο εξευτελισμός της ακίνητης περιουσίας και το ξεπούλημα των χρημάτων που ξόδεψε ο ελληνικός λαός για να τοποθετήσει τις οικονομίες ετών!

Σήμερα όλοι οι Έλληνες πληρώνουν ενοίκια στο κράτος για να κατοικούν στα ιδιόκτητα σπίτια τους.

Γ’ πράξη: Όλοι οι Έλληνες φημολογείται ότι θα πωληθούν «σκλάβοι στη Μπαρμπαριά».

Καληνύχτα,

Δημήτρης Μυταράς

Ο Δημήτρης Μυταράς είναι ένας από του σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους με διεθνή καταξίωση και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ). Γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη ΑΣΚΤ (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην "Ecole Superieure des Arts Decoratifs" καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη "Metiers d' Art" στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί "Ζυγός", "Άστορ", "Μέρλιν", αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα κ.ά.. To Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Δημήτρης Μυταράς ομιλεί επίσης γαλλικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Πολύγωνο).

                                                                                                                           aixmi.gr

Φίλιππος Πλιάτσικας 'Μυστήριο Μπαρ'

Τρούμπα: Ιστορία μιας συνοικίας

Θρύλος και πραγματικότητα

Στο κεφαλόσκαλο της Τρούμπας φόρτωναν και ξεφόρτωναν καθημερινά τα καράβια απ’ όλες τις θάλασσες του κόσμου. Και ήταν φυσικό να γίνονται παράνομες δοσοληψίες, λαθρεμπόριο, μυστικές δουλειές και τα παρόμοια. Μόλις έδυε ο ήλιος, στην Τρούμπα όλα άλλαζαν. Έπαιρναν διαφορετική όψη και μορφή οι χώροι, τα πράγματα και οι άνθρωποι. Καθώς έπεφτε το σκοτάδι, εφαρμόζονταν οι άγριοι νόμοι του λιμανιού και του υπόκοσμου.
«Συνελήφθη χθες η Κούλα Χασάπη, ήτις διανυκτερεύουσα εν τινί ξενοδοχείω μετά τινός Ιταλού ναύτου, του έκλεψε 2 ναπολεόνια και άλλα τινά αντικείμενα αξίας, άτινα ούτος έφερε μεθ’ αυτού». Κέντρο της Τρούμπας ήταν η πολυσύχναστη διασταύρωση Δευτέρας Μεραρχίας και Φίλωνος. Εκτεινόταν όμως προς τα βόρεια ίσαμε τον Άι Σπυρίδωνα. Και νοτινά, ίσαμε τον Άι Νικόλα.

Από που πήρε το όνομά της...

Η ονομασία της Τρούμπας ήταν κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας. Στο μέρος εκείνο είχε βρεθεί αρκετό νερό. Και ο αγάς της περιοχής είχε κάνει μια τρόμπα (τρούμπα) με την οποία αντλούσε το νερό και πότιζε τους κήπους και τ’ αμπέλια του, που έφταναν έως πιο πάνω στην ανηφόρα της Τερψιθέας. Με το πέρασμα των χρόνων και τις αυξημένες ανάγκες, κατασκευάστηκε στο σημείο ανάβρυσης του νερού, κτιστό πηγάδι με τροχό που έδινε διαρκώς νερό σε βαρέλια, αραδιασμένα στη σειρά ή πάνω στα κάρα που περίμεναν το ένα δίπλα στο άλλο. Το νερό προοριζόταν βασικά για πότισμα, λάτρα των σπιτιών ή ακόμα και για κατάβρεγμα των δρόμων. Αλλά από την τρόμπα αυτή, νερό προμηθεύονταν και τα διάφορα πλεούμενα που προσέγγιζαν λίγα μόνο μέτρα από εκείνο το σημείο.
Τα στενοσόκακα της Τρούμπας ήταν γεμάτα από ξενοδοχεία τα οποία ήταν επίσης γεμάτα από κόσμο. Το ίδιο και οι ταβέρνες, τα εστιατόρια, τα καφέ – αμάν και τα καφέ – σαντάν, ήταν γεμάτα από κόσμο, φωτισμένα με κίνηση όλη τη νύχτα. Ξένοι και Έλληνες. Αρματωμένοι και ξαμάρτωτοι. Αρσενικοί και θηλυκοί. Γέροντες και παιδιά. Αθώοι και ένοχοι. Ντυμένοι και κουρελήδες. Πηγαινοέρχονταν ανάμεσα σε Τρούμπα και Τζελέπη όπου αποτελούσαν από παλιά τις δύο μεγάλες σχολές της κοινωνίας!
Η Τρούμπα ήταν ένα μικρό κράτος, ανεξάρτητο μέσα στην καρδιά του λιμανιού. Εκεί έβρισκε καταφύγιο ο υπόκοσμος ολάκερης της Μεσογείου και βάλε. Και είχε και πολλούς μαγαζάτορες ύποπτους. Παράξενα στέκια, πόρνες, προστάτες, χαρτοπαίχτες, κουτσαβάκηδες, παπατζήδες, ναύτες όλου του κόσμου, μαχαιροβγάλτες, πολλούς απόκληρους και ακόλαστος από τα δύο φύλλα. Μια εικόνα αυτού του κλίματος στο λιμάνι μας δίνει και ο Ιωάννης Κονδυλάκης στο βιβλίο του, «Οι Άθλιοι των Αθηνών»:
«Η Μαριώρα εσιώπα, βυθισμένα εις λυπηρούς διαλογισμούς. Ο φόβος του αγνώστου, εις ο την έφερεν αι λευκαί του πλοίου πτέρυγες…συνέκαμπτε και συνέπτυσσε την ασθενή και άπειρον ύπαρξίν της…όταν μετά μεσημβρίαν απεβιβάσθην εις τον Πειραιά ήτο σχεδόν εύθυμος. Εις την παραλίαν ίσταντο υπόπτου εξωτερικού, οι οποίοι την παρετήρουν ως εμπόρευμα, μια δε γυνή με πρόσωπον εξέρυθρον οινόφλυγος, αρκετά ευτραφής, με μειδίαμα ξεπλυμένον, εις το οποίον προσεπάθει να δώσει έκφρασιν μητρικής προστασίας, εκινήθη επανειλημμένως ως δια να πλησιάση και της ομιλήση, αλλά όταν είδεν ότι συνοδεύετο υπό του Μαστροκωνσταντή, παρητήθη του σκοπού της και το μειδίαμά της διεδέχθη μορφασμός απογοητεύσεως. Αυτή ήταν η κυρία Γιαννού, γυναίκα διελθούσα όλα τα στάδια της ακολασίας, τώρα δε διευκολύνουσα τας ακολασίας των άλλων, δια της αποπλανήσεως ιδίως απονήρων υπηρετριών, με τη σαγήνην της τοποθετήσεως…»

Σημείο αναφοράς

Στο σημείο αυτό της πειραιώτικης δραστηριότητας, συγκεντρώνονταν και οι περισσότεροι γυρολόγοι, στραγαλάδες, κουλουρτζήδες, πασατεμπάδες και σαλεπιτζήδες. Ιδιαίτερα οι τελευταίοι με το φαναράκι και την ασετυλίνη πάνω στο ζεστό σαμοβάρι τους, κυκλοφορούσαν στην προβλήτα, στις ταβέρνες και στα στενά της Τρούμπας μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες.
Η Τρούμπα ήταν το πόρτο και κατευόδιο όλης της Ελλάδας. Κόλπος και λιμάνι πάσης Μεσογείου λες και έδιναν υπόσχεση μάζωξης όλοι οι λαοί και οι φυλές του κόσμου! Καθημερινά έβλεπες να κυκλοφορούν ανεμπόδιστα λογής, λογής άνθρωποι, λατσιόνες, χρώματα, ντυσίματα, περπατήματα και συμπεριφορές. Έβλεπες φράγκικα ντυσίματα αλλά και βράκες, τουρμπάνια, πηλίκια ναυτικά, τραγιάσκες, ακόμα και αιγυπτιακές κελεμπίες και φέσια. Ότι πιο παρδαλό, παράξενο και εντυπωσιακό που προκαλούσε το χάζι, βρισκόταν κάθε στιγμή μπροστά σου και μπαινόβγαινε στα ουζερί, στα καφενεία, στα μαγαζιά και τα ξενοδοχεία της Τρούμπας.

Όταν μιλάμε βέβαια για την Τρούμπα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα Καρβουνιάρικα. Ακόμα το Τελωνείο, την πλατεία του Άι Νικόλα με τις μπαράγκες της και λίγο πιο πέρα την ακτή του Ξαβερίου. Αυτά αποτελούσαν μιαν άλλη ενότητα, διατηρώντας και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Καθώς έμπαινες στο λιμάνι, στη δεξιά άκρη βρίσκονταν τα Καρβουνιάρικα με τη σκάλα τους, όπου έφταναν τα πλεούμενα με τους τόνους τα ξυλοκάρβουνα. Το κάρβουνο βλέπετε ήταν η πρωταρχική ύλη για όλα.

«Εις τον εν λόγω λιμενίσκον παλαιότερον άραζαν όλα τα καίκια που έφθαναν από τας νήσους ή άλλας παραλιμενίους περιοχάς της Ελλάδας φορτωμένα με ξυλοκάρβουνα και τα εξεφόρτωναν εκεί… Η μικρή πλατεία έμπροσθεν του λιμενίσκου εγέμιζε από σακιά με κάρβουνο τα οποία εν συνεχεία εφορτώνοντο εις τα διάφορα τροχοφόρα δια την μεταφοράν τους εις τους τόπους καταναλώσεως. Το τι εγένετο εις την πλατεία δεν περιγράφεται, αύτη εγέμιζε από σκόνη καρβούνων προ παντός όταν εφύσαγε αέρας και οι εργαζόμενοι ήσαν εκεί πάντοτε μαυρισμένοι».
Ένεκα μάλιστα της κίνησης και της καθημερινής φασαρίας σε αυτό χώρο, συχνές ήταν και οι προστριβές των κατοίκων, ιδιαίτερα προς την πλευρά του Άι Νικόλα, όπου πραγματικά υπόφερναν οι άνθρωποι χειμώνα, καλοκαίρι, από την αφόρητη εκείνη κατάσταση. Γι΄ αυτό και καθημερινά ήταν τα παράπονα της Υδραίικης συνοικίας προς την αστυνομία να περιοριστούν οι θόρυβοι, οι ταραξίες και όλο το φυγόπονο σκυλολόι που μαζευόταν εκεί, κυρίως τις νυχτερινές ώρες. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ζητούν από τις αρχές την ανέγερση ενός «τοιχίου» για να διαφυλαχτεί και η αξιοπρέπεια του ναού του Άι Νικόλα, που τον μαγάριζαν με τις φωνές και τις ανόσιες πράξεις τους, οι νυχτερινοί επισκέπτες της περιοχής. «Τοιχίον» ζήτησαν όμως να αναγερθεί – νοερό ή πραγματικό – και οι κάτοικοι της Τρούμπας, στα νεότερα χρόνια, επειδή η όψη της – όπως αναλυτικά την περιγράφει ο Μάριος Πλωρίτης – είχε γίνει αφόρητη.

Ψάχνοντας την ηδονή

Γράφει χαρακτηριστικά ο Μάριος Πλωρίτης: «Ως πριν μερικές δεκαετίες, η μεγάλη περιπέτεια τους Πειραιώτες έφηβους ήταν να κρυφογλιστρήσουν στην περιβόητη Τρούμπα. Φυσικά, οι νεαροί Πειραιώτες δεν πήγαιναν εκεί για να…ξεδιψάσουν αλλά για να γνωρίσουν τον απαγορευμένο κόσμο της «άνομης ηδονής» - οι δρόμοι της Τρούμπας (Φίλωνος, Νοταρά) ήταν σπαρμένοι δεκάδες χαμαιτυπεία, καφέ – αμάν και άλλους ναούς της Πάνδημης Αφροδίτης. Σαν έπεφτε η καλοκαιρινή νύχτα στους παρδαλοφωτισμένους δρόμους, οι τρόφιμες των «σπιτιών» έβγαιναν στα κατώφλια καρτερώντας πελάτες, αντάλλαζαν φωναχτά τα τελευταία νέα αλλά πότε, πότε και πειράγματα, βρισιές, βωμολοχίες, βλαστήμιες. Καβγάδες φούντωναν ξαφνικά, βγαίναν πλυμένα και άπλυτα στις ρούγες, αντιλαλούσαν τα στενά…μαλλιοτραβήγματα και νυχοξεσκίσματα άρχιζαν, τρέχαν και οι νταβατζήδες, κάμες και σουγιάδες άστραφταν, γινόταν το «ανάστα ο Κύριος» - και πλουτιζόταν μοναδικά το λεξιλόγιο και η ανθρωπογεωγραφική μόρφωση των λαθροθεατών».

Σε αναζήτηση μιας διαφορετικής τύχης

Αλλά η Τρούμπα, ως τόπος δουλειάς και μόχθου δεν ήταν μια παράλια ουτοπία. Δεν ήταν μόνο χώρος αναζήτησης της περιπέτειας, της νυχτερινής ζωής, της λαγνείας και του παρασιτισμού. Εκεί υπήρχε το κεφαλόσκαλο της αγωνίας απ’ όπου περίμενε η εργατιά του Πειραιά να βγάλει το ψωμί της. Κάθε πρωί δραπέτευαν εκατοντάδες νέοι και γέροι από τις ξεχασμένες συνοικίες και έρχονταν στην Τρούμπα και στη μάνα θάλασσα για να βρουν την τύχη τους. Να συναντήσουν τον Ερμή που θα τους έπαιρνε από το χέρι και θα τους οδηγούσε σε ένα μεροκάματο, στην πόρευση της καθημερινότητας. Και ύστερα, ήταν όλος ο άλλος κόσμος που ερχόταν, όχι στην Τρούμπα της κρυφής απόλαυσης, μα στην Τρούμπα του μπαρκαρίσματος. Του ταξιδιού που θα γινόταν η έξοδος από τη μιζέρια, το τέλμα και τη χαμοζωή. Η Τρούμπα ήταν μια υπαρκτή πραγματικότητα ζωής, ονείρου και ελπίδας, που έδινε φτερά σε χιλιάδες ανθρώπους της βιοπάλης πέρα από κάποιες περιγραφές, μύθους και αστυνομικά δελτία, που η σφύζουσα ζωντάνια της Τρούμπας, τα έκανε στα αλήθεια να είναι καθημερινά πλούσια.

ΔΕΙΤΕ

Η ΤΡΟΥΜΠΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

του Δημήτρη Τερζή

Η Τρούμπα και οι ιστορίες της αποτέλεσαν σημαντική πηγή έμπνευσης για τον ελληνικό κινηματογράφο. Ας δούμε τις κορυφαίες στιγμές αυτής της εμπνευσμένης σχέσης όπως αποτυπώθηκαν στο κινηματογραφικό πανί:
- «Η Αγνή του λιμανιού», το 1952 σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Επρόκειτο για μια παραγωγή της «Φίνος Φιλμ» και έκοψε 165.475 εισιτήρια κατά την περίοδο προβολής της. Ελένη Χατζηαργύρη, Αλέξος Αλεξανδράκης, Ελένη Ζαφειρίου είναι ορισμένοι μόνο από το καστ των ηθοποιών ενώ για πρώτη φορά ακούγεται στον κινηματογράφο το «Χάρτινο το Φεγγαράκι».

- Αγαπημένη ταινία αυτή που γυρίστηκε το 1963 και έκανε την Τρούμπα διάσημη και στις…πέτρες. Ο Αλέκος Γαλανός γράφει το σενάριο και ο Βασίλης Γεωργιάδης σκηνοθετεί τα «Κόκκινα Φανάρια». Η ταινία είναι υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσου φιλμ και χάνει το βραβείο από το «Οχτώμιση» του Φελίνι, ενώ παίρνει μέρος και στο φεστιβάλ των Καννών. Για όσους δεν γνωρίζουν, ήταν διασκευή του θεατρικού έργου του Αλέκου Γαλανού, «Το Σπίτι με τα Κόκκινα Φώτα». Από εκεί και πέρα τι να πρωτοπεί κανείς για την ταινία; Να μιλήσει για την Καρέζη; Για τον Φούντα; Για τη Χρονοπούλου, τη Λαδικού; Τον Μάνο Κατράκη; Να δακρύσει με την Κατερίνα Χέλμη; Να μελαγχολήσει με το ζευγάρι Νότης Περγιάλης – Ηρώ Κυριακάκη; «Ωραία δεν είναι η ζωή», τη ρωτούσε εκείνος. «Καλή είναι», απαντούσε εκείνη, βγάζοντας έναν αναστεναγμό, που ανέδυε τα βάσανα μια ολόκληρης ζωής. Ή μήπως μπορεί να ξεχάσει κανείς τη Μαντάμ Παρί, τη Δέσπω τη Διαμαντίδου, στο ρόλο της «τσατσάς»; Ένας ολόκληρος κόσμος η Τρούμπα, τραγουδήθηκε επάξια από το δίδυμο Ζαμπέτα – Μπιθικώτση για τις ανάγκες της ταινίας, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου. Έκοψε 473.686 εισιτήρια κατά τη διάρκεια της προβολής της.
- Την ίδια χρονιά, στον απόηχο που έκαναν τα «Κόκκινα Φανάρια» γυρίζονται οι ταινίες, «Ο Δρόμος με τα Κόκκινα Φώτα» σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και «Η Μαρκησία του Λιμανιού» σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου. Στην πρώτη πρωταγωνιστεί το δίδυμο Στέφανος Στραγητός – Γκέλυ Μαυροπούλου (ζευγάρι και στην ζωή) και στη δεύτερη το δίδυμο Μάρω Κοντού – Γιώργος Φούντας. Στη δεύτερη ταινία ακούγεται για πρώτη φορά το τραγούδι «Κάθε λιμάνι και καημός» από τον Πάνο Γαβαλά και τη Ρία Κούρτη. Η πρώτη ταινία έκοψε 267.299 εισιτήρια και η δεύτερη 364.009.
- Η Τρούμπα πουλούσε τρελά και ο Ντίνος Δημόπουλος ήθελε να έχει μια επιτυχία ανάλογη με εκείνη που είχαν τα «Κόκκινα Φανάρια». Το ήθελε και η «Φίνος Φιλμ» που τη χρηματοδότησε ως απάντηση στη «Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης» των «Φαναριών». Το 1964 λοιπόν, βγαίνει στις αίθουσες η «Λόλα» με Καρέζη, Κούρκουλο, Παπαγιαννόπουλο, Καλογήρου κ.α. Η φράση «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…» έχει μείνει μνημειώδης! Η μουσική ανήκει στον Σταύρο Ξαρχάκο και η Βίκυ Μοσχολιού κάνει την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ως τραγουδίστρια. Έκοψε 313.822 εισιτήρια κατά τη διάρκεια προβολής της.

- Θα περάσουν 4 χρόνια για να ξαναδούμε ταινία να γυρίζεται στον Πειραιά. Ο Αλέκος Σακελάριος γράφει με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο και σκηνοθετεί το «Καλώς ήλθε το δολάριο» με τους Γιώργο Κωνσταντίνου, Νίκη Λινάρδου, Άννα Καλουτά κ.α. Πρόκειται για την πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία που όλη επεξεργασία της έγινε στην Ελλάδα και το κόστος της έφτασε στα 5 εκατ. δρχ.! Ξανά η Τρούμπα στο προσκήνιο μέσα από μια κωμική ματιά των γεγονότων. Έκοψε 164.239 εισιτήρια κατά τη διάρκεια της προβολής της.
- Τρούμπα για πάντα ή αλλιώς «Τρούμπα ‘67», η ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου σε μουσική Μάνου Λοίζου. Η ταινία περιγράφει τον τραγικό έρωτα μιας τραγουδίστριας σε καμπαρέ της Τρούμπας κι ενός λιμενεργάτη και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονταν οι Καίτη Θεοχάρη, Γιώργος Φούντας, Σπύρος Καλογήρου, Γιώργος Μούτσιος κ.α

 

*Το κείμενο αυτό έγινε σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο - λαογράφο Δημήτρη Φερούση

Πίσω στον Μαθουσάλα

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

Στις δισκέτες που διατέθηκαν στα σχολεία εξαιτίας της έλλειψης βιβλίων, τουλάχιστον στα περιεχόμενα, η γλώσσα είναι αποτυπωμένη στο λατινικό αλφάβητο, τα γνωστά γκρίκλις.

Γνωστός φιλόλογος δημοσιογράφος που διαμαρτυρήθηκε στο Διαδίκτυο για ανάλογα μηνύματα στο ιδίωμα αυτό των κάφρων εισέπραξε, εκτός των ύβρεων, και «επιστημονική» θέση. Αυτό, λέει, το αλφάβητο είναι το αρχαίο χαλκιδικό, άρα ελληνικότατο!

Ιδού λοιπόν που ο μεταμοντερνισμός εισέβαλε πλησίστιος και στην εκπαίδευση και έχει και θεωρητικό μανδύα στην αστοιχείωτη νεολαία μας. Το ανατριχιαστικό πάντως της σύγχυσης βρίσκεται όχι στη γλωσσική θεωρία όσο στην ιδεολογία.

Γιατί το βλακώδες μειράκιο που ανατρέχει, λέει, στο χαλκιδικό αλφάβητο για να εκφράσει την καφρίλα του, αμέσως και ευθέως παραπέμπει σε καραμπινάτες, όχι απλώς συντηρητικές αλλά εθνικιστικές, παρλαπίπες. Διότι η θεωρία αυτή, όπως βλακωδώς διατυπώνεται, είναι μια ηλίθια διαστροφή της επιστροφής στη ρίζα του ελληνικού πολιτισμού. Εξίσου παράλογη όσο και εκείνη των άλλων ζόμπι που αρνούνται πως και το χαλκιδικό αλφάβητο κατάγεται από το φοινικικό.

Ο,τι ακολουθεί μου το αφηγήθηκε ο αείμνηστος σεβαστός μου φίλος Ευάγγελος Παπανούτσος.

Μόλις καθιερώθηκε, επί υπουργίας Ράλλη, η δημοτική στην εκπαίδευση και στη διοίκηση, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε στο γραφείο του τον Γεώργιο Ράλλη, τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και τον Ευάγγελο Παπανούτσο και τους είπε πως δέχεται εισηγήσεις, τώρα που άρχισε η μεταρρύθμιση στο γλωσσικό, να εισαχθεί επιτέλους το λατινικό αλφάβητο. Μάλιστα, για να επιχειρηματολογήσουν, οι εισηγητές της πρότασης χρησιμοποίησαν παραδείγματα με τα καραμανλίδικα χειρόγραφα και το λατινικό αλφάβητο σε ορισμένα λογοτεχνικά κείμενα, κυρίως των ιησουιτών (φραγκοχιώτικα) στα Δωδεκάνησα και στην Κάτω Ιταλία.

Ο Παπανούτσος, με την τιμιότητα που τον διέκρινε, μου αφηγήθηκε πως πριν προλάβει να αντιδράσει έκπληκτος, πρώτος ξέσπασε ο Τσάτσος δηλώνοντας πως θέτει την παραίτησή του στη διάθεση του προέδρου, ο δε Ράλλης εκνευρισμένος χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν επέμεινε, απλώς σημείωσε πως έκανε μια διερεύνηση σε κύκλο ανθρώπων που είχαν βαθιά γνώση και της ιστορίας και της παράδοσης της γλώσσας μας.

Βρέθηκε λοιπόν και η θεωρητική πλατφόρμα των γκρίκλις: χαλκιδικό αλφάβητο, άρα επιστροφή στις ρίζες. Να περιμένει κανείς, δεδομένης και της κρίσης, την επιστροφή στον αραμπά, στη δουλεία, στον δανεισμό με εγγύηση το σώμα, στο μαστίγωμα δημόσια των μοιχών, στις ανθρωποθυσίες.

Γελάτε; Γιατί; Θα μου πείτε, κάποιος παλιότερα (τρομάρα του) σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου αρθρογραφούσε, και έμεινε λυτός, πως δεν έπρεπε να διορθώνονται τα γραπτά των μαθητών του Δημοτικού, να μη διδάσκεται η Γραμματική γιατί ιδανικό της εκπαίδευσης του 1981 ήταν να παραγάγει η δημόσια εκπαίδευση, επί λέξει, «μικρούς Μακρυγιάννηδες»! Αυτός ο δολοφόνος γενιάς δεν αποπέμφθηκε αλλά προήχθη!

Πίσω λοιπόν στο χαλκιδικό αλφάβητο. Τώρα, σου λέει, που καταργήθηκαν οι άχρηστοι τόνοι και τα πνεύματα (με τον Ρίτσο, αριστερό με σημάδια μαστιγίου στη ράχη του, να καλλιγραφεί τα ποιήματά του και να τα στολίζει με δασείες και βαρείες!) καλό είναι να επιστρέψουμε στον γλωσσικό γραικυλισμό.

Το αστείο είναι πως χιλιάδες έφηβοι και φοιτητές (ναι, ναι, ας τολμηθεί να ζητηθούν χειρόγραφα από εξετάσεις φοιτητών της Φιλοσοφικής, όχι της Γεωπονικής και των Ναυπηγών) μετά βίας γράφουν δέκα αράδες ελληνικούλια ορνιθοσκαλίζοντας, ενώ πληκτρολογούν στο κινητό και στο Διαδίκτυο με αξιοθαύμαστη ταχύτητα την τερατώδη γραφή τους. Αρα αυτά τα θύματα της εκπαίδευσής μας είναι το μόνο επιχείρημα πως η κρίση που διέρχεται ο τόπος είναι πρωτίστως κρίση παιδείας, όλα τα άλλα είναι παραπούλια και παραβλάσταρα.

Και μια και το έφερε ο λόγος. Ο νόμος για το άσυλο ψηφίστηκε, επιτέλους γυρίσαμε στην απαράβατη και μόνη ασυλία της ελευθερίας της επιστήμης. Αρα κάθε παρεμπόδιση της διακίνησης των ιδεών, κάθε πρόσκομμα στην ελεύθερη έκφραση στους χώρους που ορίζονται ως χώροι διδασκαλίας, μαθητείας και πειραματισμού, άσκησης ικανοτήτων και επιδίωξης ανάδειξης νέας γνώσης επί παντός του επιστητού, είναι απαγορευμένα. Δεν είναι δυνατόν να οδηγούνται στα δικαστήρια όσοι παρεμποδίζουν την κυκλοφορία ή αρνούνται να εκπληρώσουν τις νόμιμες υποχρεώσεις τους και να παραμένουν ασύδοτοι όσοι εμποδίζουν δασκάλους, φοιτητές, ερευνητές, μελετητές να έχουν πρόσβαση σε αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια, βιβλιοθήκες, αρχεία, να διακόπτουν συνεδρίες εκλεκτορικών σωμάτων, να κλειδώνουν ολόκληρες σχολές ή να αλλάζουν τις κλειδαριές, να χτίζουν πρυτάνεις στα γραφεία τους.

Διάβασα το άρθρο ενός πανεπιστημιακού βλακός που συγκρίνει τις τωρινές καταλήψεις με το Πολυτεχνείο και ευλόγησα τον χρόνο που δεν έχω παιδί φοιτητή να του λάχει ως «δάσκαλος» αυτό το Νούμερο. Το θλιβερό είναι πως δεν χρησιμοποιούσε χαλκιδικό αλφάβητο, αλλά το παραδοσιακό. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν βρώμιζε τη γλώσσα. Αν ζούσε ο Θεμιστοκλής (δες Ηρόδοτο) θα του έκοβε τη γλώσσα.

                                                      Από τα “ΝΕΑ” (μέσω “ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ”)

ΥΓ του blog: Έχουμε πει αρκετές φορές ότι εδώ φιλοξενούμε και απόψεις που είναι ενδιαφέρουσες και πρέπει να ακουστούν άσχετα εάν εμείς συμφωνούμε ή δεν συμφωνούμε μαζί τους. Οι απόψεις του σεβαστού δάσκαλου για το άσυλο δεν μας βρίσκουν σύμφωνους. Αν η κατάργηση έγινε για να αποκατασταθεί η σχέση δάσκαλου μαθητή, η εύρυθμη διδασκαλία και η μαθητεία που θα παράγει ακαδημαϊκούς πολίτες με γνώση ας πάει το παλιάμπελο. Επειδή όμως νομίζουμε ότι σε καιρούς συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και ξεπουλήματος κάθε ηθικής ή πολιτικής αξίας στην λαιμαργία των απρόσωπων αγορών, το άσυλο παρά τις όποιες ακρότητες και διαστρεβλώσεις στην εφαρμογή του, θα μπορούσε να προσφέρει ξανά εστίες ελευθερίας, διακίνησης ιδεών, δημοκρατίας και δικαιωμάτων παράλληλα με μια παιδαγωγική κοινωνικοποίηση και ιστορική γνώση των νέων ελλήνων.  Πιστεύουμε ότι η κατάργηση του έγινε για λόγους προφανούς σκοπιμότητας και συσχετισμού δυνάμεων κοινωνίας και εξουσίας. Εξουσίας που στο πρώτο μέρος του άρθρου του ορθά κατακεραυνώνει. Πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι δεν είναι λύση, δεν είναι θεραπεία, είναι επιλογή. Ευχόμαστε, τώρα που οι άνεμοι φουντώνουν, τώρα που η επιταγή της παρ.4 του αρθ., 120 του Συντάγματος φαντάζει σαν αυριανή πραγματικότητα κι όχι αποκύημα  μιας μελλοντικής ουτοπικής στερεότυπης διαδικασίας, να έχει δίκιο ο δάσκαλος.

Η εκπαίδευση στον 21ο αιώνα

 

του Θανάση Γιακλέτση

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ το 1930, ο γάλλος φιλόσοφος και επιστημολόγος Μισέλ Σερ είναι από το 1990 μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Το ακόλουθο κείμενο είναι απόσπασμα εισήγησης που έκανε ο Σερ την 1η Μαρτίου 2011 στο Ινστιτούτο της Γαλλίας, με θέμα τις νέες προκλήσεις της εκπαίδευσης.

Ποιος παρουσιάζεται σήμερα στο σχολείο, στο γυμνάσιο, στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο; Αυτός ο νέος μαθητής, αυτός ο νέος φοιτητής δεν έχει ποτέ του δει μοσχάρι, αγελάδα, γουρούνι ούτε κλωσόπουλο. Το 1900, η πλειονότητα των ανθρώπων εργάζονταν στο όργωμα και στη βοσκή. Το 2011, η Γαλλία δεν έχει περισσότερους από 1% αγρότες. Ο μαθητής και ο φοιτητής που σας παρουσιάζω δεν ζουν πλέον συντροφιά με τα ζώα, δεν κατοικούν πλέον την ίδια Γη, δεν έχουν πλέον την ίδια σχέση με τον κόσμο. Χωρίς εμείς να το αντιληφθούμε και σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα (εκείνο που χωρίζει τις μέρες μας από τη δεκαετία του 1970), γεννήθηκε ένας νέος τύπος ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό το αγόρι ή αυτό το κορίτσι δεν έχει το ίδιο σώμα ούτε την ίδια προσδοκία ζωής με τους προγενέστερους, δεν επικοινωνεί με τους ίδιους τρόπους, δεν ζει στην ίδια φύση, ούτε κατοικεί στον ίδιο χώρο. Και, επειδή το μυαλό του είναι διαφορετικό από εκείνο των γονέων του, γνωρίζει διαφορετικά.

Αυτά τα παιδιά γράφουν με τρόπο διαφορετικό. Τα παρακολουθώ εντυπωσιασμένος καθώς στέλνουν sms με μια ταχύτητα που τα δικά μου γερασμένα δάχτυλα δεν θα μου επέτρεπαν ποτέ να φτάσω. Δεν μιλούν πλέον την ίδια γλώσσα. Η γλώσσα έχει αλλάξει, η εργασία έχει μετασχηματιστεί. Και να που αυτά τα παιδιά έγιναν άτομα. Στο παρελθόν και μέχρι πρόσφατα, ζούσαμε ανήκοντας κάπου: ήμασταν Γάλλοι, καθολικοί, εβραίοι, προτεστάντες, άθεοι, φτωχοί ή πλούσιοι, ανήκαμε σε μια περιοχή, σε μια θρησκεία, σε μια κουλτούρα, σε μιαν ομάδα, μια κοινότητα, μια διάλεκτο, μια πατρίδα. Οντότητες που μέσα από τα ταξίδια, τις εικόνες και το Διαδίκτυο έχουν σχεδόν όλες τους γίνει συντρίμμια. Εκείνες που ακόμα επιβιώνουν κατακερματίζονται.

Το άτομο δεν είναι πλέον ικανό να συμβιώνει σε ζευγάρι και χωρίζει. Μέσα στη σχολική τάξη δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του, κινείται ή μιλάει. Οι μετασχηματισμοί που έχουν συντελεστεί και που συμβαίνουν πολύ σπάνια στην ιστορία δημιουργούν στην εποχή μας ένα μεγάλο ρήγμα, ένα ρήγμα που μπορεί να συγκριθεί με εκείνα που δημιουργήθηκαν στη νεολιθική εποχή, στις απαρχές της ελληνικής επιστήμης, στην έναρξη της χριστιανικής εποχής, στα τέλη του Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση. Στην κατώτερη άκρη αυτής της ρωγμής βρίσκονται οι νέοι, τους οποίους θέλουμε να εκπαιδεύσουμε με βάση σχήματα που ανάγονται σε μιαν εποχή στην οποία αυτοί δεν αναγνωρίζουν πλέον τους εαυτούς τους: κτίρια, αυλές, αίθουσες, αμφιθέατρα, βιβλιοθήκες, εργαστήρια και οι ίδιες οι γνώσεις υποδηλώνουν ότι ανάγονται σε μιαν εποχή (και στη συνέχεια προσαρμόστηκαν σε μιαν άλλη), στην οποία οι άνθρωποι και ο κόσμος ήσαν αυτό που δεν είναι πλέον. Τι να μεταδώσουμε; Τη γνώση.

Στο παρελθόν και μέχρι πρόσφατα, η γνώση είχε εναποτεθεί στους σοφούς. Το σώμα του παιδαγωγού έμοιαζε να είναι μια ζωντανή βιβλιοθήκη. Επειτα σιγά σιγά η γνώση άρχισε να αντικειμενοποιείται, αρχικά με τους κυλίνδρους περγαμηνής ή χαρτιού, κατόπιν με τα βιβλία και τέλος σήμερα με το Διαδίκτυο. Η ιστορική εξέλιξη του ζεύγους μέσο-μήνυμα αντιπροσωπεύει μια καλή μεταβλητή της λειτουργίας της διδασκαλίας. Επαναλαμβάνω: τι να μεταδώσουμε; τη γνώση; Να την παντού στο διαδίκτυο, διαθέσιμη, αντικειμενοποιημένη. Να τη μεταδώσουμε σε όλους; Σήμερα κάθε γνώση είναι ήδη προσιτή στον καθένα. Πώς να τη μεταδώσουμε; Αμ' έπος, άμ' έργον. Μέσω της πρόσβασης στα πρόσωπα και της δυνατότητας πρόσβασης σε κάθε τόπο, η γνώση είναι ήδη διαθέσιμη σε όλους. Από ορισμένες απόψεις έχει ήδη μεταδοθεί παντού και πάντοτε. Αντικειμενοποιημένη αλλά κυρίως διαδεδομένη και όχι συγκεντροποιημένη.

Αισθανόμαστε την επείγουσα ανάγκη αυτού του ριζικού μετασχηματισμού της διδασκαλίας, παρ' όλο που απέχουμε ακόμα πολύ από αυτόν. Εδώ και μερικές δεκαετίες ζούμε μιαν εποχή που θα μπορούσαμε να τη συγκρίνουμε με εκείνη των απαρχών της ελληνικής παιδείας, τότε που οι Ελληνες έμαθαν να γράφουν. Μιαν εποχή παρόμοια με την Αναγέννηση, κατά την οποία γεννήθηκε η τυπογραφία και διαδόθηκαν τα βιβλία. Μιαν εποχή επομένως που δεν έχει προηγούμενο, επειδή, ενώ οι τεχνικές μετασχηματίζονται, ακόμα και το σώμα μεταμορφώνεται και η γέννηση και ο θάνατος, η αρρώστια και η θεραπεία, τα επαγγέλματα, ο χώρος, το περιβάλλον και το «είναι στον κόσμο» αλλάζουν. Μπροστά σε παρόμοιους μετασχηματισμούς, θα χρειαζόταν αναμφίβολα να επινοήσουμε εξαιρετικές καινοτομίες, πέρα από τα απαρχαιωμένα σχήματα που ακόμα διαμορφώνουν τη συμπεριφορά μας, πέρα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και από τα σχέδιά μας, που εμπνέονται από την κοινωνία του θεάματος.

Βλέπω τους θεσμούς μας να εκπέμπουν ένα φως που μπορεί να συγκριθεί με εκείνο των αστερισμών, που οι αστρονόμοι μας λένε ότι έχουν σβήσει εδώ και πολύν καιρό. Γιατί αυτές οι καινοτομίες δεν έχουν ακόμα γίνει πράξη; Φοβάμαι ότι η ευθύνη βαραίνει τους φιλοσόφους, στους οποίους ανήκω και των οποίων το καθήκον έπρεπε να είναι το να προβλέπουν τις μεταβολές της γνώσης και της πρακτικής και που μου φαίνεται ότι έχουν αποτύχει (...).

εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 2-10-2011

Ερωτας, ένα ανθρώπινο δικαίωμα

... Αλέν Φίνκιελκροτ ...

Μια φράση. «Οταν είσαι ερωτευμένος, πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς ότι δεν σ' αγαπούν». Εμμανουέλ Λεβινάς.

Μια τάση. Κάποτε, οι γάλλοι φιλόσοφοι θεωρούσαν άτοπο να ασχολούνται με τον έρωτα. Ηταν κάτι σκοτεινό, μυστηριώδες, κατ' άλλους ταπεινό, ενδεχομένως και ύποπτο αφού συγκάλυπτε την πραγματικότητα της σαρκικής επαφής. Εδώ και μερικά χρόνια, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Ο Αλέν Μπαντιού έγραψε το 2009 την Ελεγεία του έρωτα, για να ακολουθήσουν ο Πασκάλ Μπρικνέρ με το Ερωτικό παράδοξο και ο Λικ Φερί με την Επανάσταση του έρωτα. Αυτό τον καιρό, ολόκληρη η Γαλλία συζητά το τελευταίο βιβλίο του Αλέν Φίνκιελκροτ με τον τίτλο Κι αν ο έρωτας διαρκούσε (Εκδ. Stock).

.

Μερικά ερωτήματα. Αρχίζοντας από τέσσερα βιβλία των Μαντάμ ντε λα Φαγιέτ, Ινγκμαρ Μπέργκμαν, Φίλιπ Ροθ και Μίλαν Κούντερα, ο Φίνκιελκροτ αναρωτιέται τι θέση έχει ο έρωτας σ' έναν κόσμο όπου η δέσμευση διαρκεί όσο και η επιθυμία. Τι μένει από τον έρωτα όταν δεν αντιστέκονται σ' αυτόν ούτε η εκκλησία ούτε η οικογένεια ούτε οι διάφορες συμβάσεις; Είμαστε ακόμη ικανοί να ερωτευόμαστε κόντρα στον θάνατο, κόντρα στον χρόνο, συχνά και κόντρα στην απόλαυση;

.

Μια συνέντευξη - ή μάλλον πολλές συνεντεύξεις. Ο έρωτας είναι μια παλιά υπόθεση, λέει ο συγγραφέας στο περιοδικό Marianne. Αυτό που ενδεχομένως είναι καινούργιο, είναι το ενδιαφέρον για το ζήτημα της διάρκειάς του. Ο έρωτας έχει περάσει στην αυτοκρατορία του εφήμερου. Λέμε «σ' αγαπώ», αλλά δεν το πιστεύουμε πια. Η ερωτική εξομολόγηση είναι μια υπόσχεση αιωνιότητας, αλλά εμείς έχουμε ενσωματώσει σ' αυτήν το διαζύγιο τόσο με τον έρωτα όσο και με την αιωνιότητα. Δικαιώνουμε έτσι την πριγκίπισσα της Κλέβης, που απέρριψε την ερωτική πρόταση του δούκα του Νεμούρ γιατί έβλεπε ότι δεν θα άντεχε στον χρόνο. Δικαιώνουμε τη στάση της, όσο κι αν τη θεωρούμε ταυτόχρονα εξωφρενική και παράλογη.

.

Μπορείς φυσικά να ερωτευθείς και να πάψεις να είσαι ερωτευμένος, παρατηρεί ο Φίνκιελκροτ στο περιοδικό Le Point. Αν ο έρωτας δεν είναι παρά ένα συναίσθημα, τότε το μόνο που ενδιαφέρει είναι η έντασή του. Ισως όμως να αποτελεί και μια ανακάλυψη, την ανακάλυψη ενός μοναδικού πράγματος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Η ανακάλυψη αυτή δεν μπορεί να διαβρωθεί, να φθαρεί, να καταστραφεί από τον χρόνο. Αντίθετα, με τον χρόνο εμβαθύνεται. Μπορεί πάντα να υπάρξει μια συνάντηση που ανατρέπει τα πάντα. Ο Τομάς, ο ήρωας της Αβάσταχτης Ελαφρότητας του Είναι, δεν πίστευε στον έρωτα και ύστερα ανακάλυψε την Τερέζα. Είναι αλήθεια ότι σε γενικές γραμμές ο έρωτας εξαντλείται. Υπάρχουν όμως και όντα ανεξάντλητα.

.

Αλλη μια φράση. «Αν ο αμοιβαίος έρωτας δεν μπορεί να υπάρξει, άφησέ με να είμαι εκείνος που αγαπώ». Γ.Χ. Ωντεν

.

Ενα συμπέρασμα. Ο έρωτας βρισκόταν παλαιότερα σε αντιπαράθεση με την καθεστηκυία τάξη. Σήμερα αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Και αυτό, αντί να του αφαιρέσει λάμψη, τον έκανε ακόμη πιο εκτυφλωτικό.

αναετήθηκε στο blog stavrovelonia

Ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό της Κατοχής

Της Σεμίνας Διγενή

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ίσως έχετε ακουστά από τις πανεπιστημιακές σας σπουδές στην Αμερική, την περίπτωση του Έλληνα ελεγειακού ποιητή Σόλωνα, τον οποίο οι Αθηναίοι το 600 π.Χ. λόγω επικίνδυνων στάσεων (κινημάτων) αρχαίων αγανακτισμένων πολιτών, τοποθέτησαν με έκτακτη διαδικασία εκλογής από το Δήμο της Αθήνας (κι όχι από τον Άρειο Πάγο) «άρχοντα», νομοθέτη με έκτακτες εξουσίες, για να αποκαταστήσει την κοινωνική ειρήνη και τη μεταβολή των θεσμών.
Τα εξαιρετικά τολμηρά του μέτρα προέβλεπαν ανάμεσα σε άλλα, την ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ του αρχαίου κοινωνικού κράτους και με μια σειρά μεταρρυθμίσεων, κατέστησε πολλούς άδικα φυλακισμένους ή υποθηκευμένους με τη ζωή τους Αθηναίους, ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ…
Να σας πω…
Τώρα που τα ξαναγράφω αυτά, σκέφτομαι πως μάλλον δεν έχετε γνώση της αρχαίας Ιστορίας. Μάλλον διαθέτετε επιλεκτική ιστορική μνήμη κι ίσως ο αγαπημένος σας συγγραφέας να ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ κι όλες εκείνες οι συναρπαστικές μορφές του Εθνικοσοσιαλισμού… ίσως κρυβόσασταν πολύ καλά πίσω από τα παντελόνια του πατέρας σας, όταν αγανακτούσε με την κρυφή πλευρά του ιδιότυπου αυτισμού σας…
Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μας.
Ο δίκαιος αρχαίος νομοθέτης λοιπόν, προτού κληθεί να νομοθετήσει ΔΙΚΑΙΑ ήταν ένας ποιητής «γνωμικών» ελεγειών (δηλαδή έγραφε πολιτική φιλοσοφική ποίηση – συμβούλευε τους Αθηναίους δηλαδή πως να πολιτεύονται (να ζουν ως ελεύθεροι πολίτες δηλαδή).
Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;
Εδώ και δυο χρόνια, ένα ολόκληρο εκκεντρικά αμοιβόμενο πολιτικό lobby 300 Ελλήνων, έχει εκχωρήσει όλες τις νομοθετικές εξουσίες και έχει υποθηκεύσει όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες των Ελλήνων σε μια ομάδα Ευρωπαίων τεχνοκρατών τους οποίους δεν είχατε την αμερικάνικη καλοσύνη που σας χαρακτηρίζει να μας τους συστήσετε διαδικτυακά... Ένα βιογραφικό τους. Ένα ποίημα τους, κάτι τι... Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Από που έρχονται; Γιατί να μην ξέρουμε σε ποιόν χρωστάμε, ποιόν πληρώνουμε και για πόσο θα τον πληρώνουμε...
Ξέρω, εσείς εδώ και 18 μήνες έχετε βάλει τον αυτόματο, περιφέρετε το σαρκίο του εαυτού σας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παίρνοντας πόζες σε χειραψίες φιλίας με ομοτίτλους σας...
Ο αρχαίος ποιητής νομοθέτης Σόλων, (μια καλή ΤΡΟΙΚΑ σας να λέμε δηλαδή) για να επιστρέψω στο θέμα μας, για να αποφύγει μεταβολές της νομοθεσίας του και για να μην αναμειχθεί στην εφαρμογή της, αυτοεξορίστηκε για δέκα χρόνια.
Πάνω σε αυτή τη νομοθεσία οικοδομήθηκε η αθηναϊκή δημοκρατία, αυτή την Ελλάδα θαυμάζουν και εποφθαλμιούν οι “εταίροι” σας, για αυτή την Ελλάδα πολέμησε και καταδικάστηκε σε θάνατο ο Κολοκοτρώνης.
Σας αρέσουν περισσότερο όμως οι ιστορίες με Ινδιάνους…ε;
Σας αρέσουν γενικότερα ιστορίες καννιβαλισμού, ε;
Σας αρέσει γενικότερα η βία…ε;
Θαυμάζετε ας πούμε τα έργα της βίας… όπως ας πούμε τα έργα της κρατικής βίας, στην άδεια από ανθρώπους πλατεία Συντάγματος, στις άδειες βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων, στους διαδρόμους των νοσοκομείων του “5 ευρω ο,τι πάρετε”, όπου εκατοντάδες συμπολίτες μου διανυκτερεύουν στις εφημερίες των ψυχιατρικών τμημάτων με κατάθλιψη και τάσεις αυτοκτονίας…
Αυτή η Ελλάδα σας αρέσει… το βλέπω στο βλέμμα σας… το ακούω στις ομιλίες που διαβάζετε… αντιγράφουν ολόκληρες παραγράφους από τη “Βίβλο” του Εθνικοσοσιαλισμού…για αυτό αγαπάτε και το μουστάκι σας… είναι το σήμα κατατεθέν…
Ο αρχαίος ποιητής Σόλων μπορεί να σας είναι όμως γνωστός, από την περίφημη φράση που διατύπωσε όταν επισκέφθηκε τον ζάμπλουτο ηγεμόνα εξ Ανατολής, Κροίσο…
“Μηδένα προ του τέλους μακάριζε”.
Γιώργο, δεν ξέρεις τι σας περιμένει… και τους 300!


Υ.Γ. 15 Οκτωβρίου από τη Wall Street μέχρι την άλλη άκρη της γης, πολίτες του κόσμου μας καλούν να βγούμε στους δρόμους και να συνεχίσουμε τον αγώνα εναντίον του χρηματοπιστωτικού εκφοβισμού και της κρατικής βίας...
Βάζω στοίχημα -κι εύχομαι- πως ο γιός σου, Γιώργο, δεν θα χτυπηθεί ποτέ από τους σιδερολοστούς οργάνων της φασιστικής Ελληνικής Αστυνομίας, ούτε θα χάσει κάποια από τις 5 ανθρώπινες αισθήσεις...

                                                                                                            Mediasoup

Στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος...

γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Κάποτε ήταν οι «εργαζόμενοι - ρετιρέ».

Και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ έτσι τους αποκάλεσαν. Τους διέσυραν και τους έβαλαν απέναντι στους «μη προνομιούχους». Βάφτισαν τα δικαιώματα σε «προνόμια»! Και τα αφαίρεσαν. Από τους «μη προνομιούχους»...

*

Μετά ήταν οι αγρότες.

Οι «τεμπέληδες». Που «άραζαν στα καφενεία». Που τους έχουν αποκαλέσει και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ, από «μπαταχτσήδες» μέχρι «γαϊδούρια». Που «κάθονταν και έτρωγαν τις επιδοτήσεις». Μέσα σε δυο δεκαετίες ξεκλήρισαν τον κύριο όγκο της αγροτιάς...

*

Στην πορεία του «κοινωνικού αυτοματισμού» (αυτή είναι η κωδική ονομασία του «διαίρει και βασίλευε» που είχε δώσει ο Ρέππας ήδη από το 1997) εμφανίστηκαν οι ναυτεργάτες.

Που όταν διεκδικούν δουλειά, «πλήττουν τον τουρισμό» και... «διασύρουν τη χώρα». Σήμερα, που οι Ελληνες εφοπλιστές κατέχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ναυτιλίας στον κόσμο, το 90% των Ελλήνων ναυτεργατών της δεκαετίας του '80 είναι άνεργοι. Και οι υπόλοιποι, μαζί με τους ξένους συναδέλφους τους, εργάζονται σε καθεστώς γαλέρας. Επιστρατευμένοι και επί ΝΔ και επί ΠΑΣΟΚ...

*

Εξίσου μιαροί με τους ναυτεργάτες ήταν οι λιμενεργάτες.

Αυτοί που «αμείβονται σαν Κροίσοι»! Οι συκοφαντίες κράτησαν όσο χρειαζόταν. Μέχρι, δηλαδή, να ξεπουλήσουν τα λιμάνια...

*

Κατόπιν τα βάλανε με τους συνταξιούχους.

Αυτούς που το '95, επί Αντρέα Παπανδρέου, τους έδερναν έξω από το Μαξίμου και που επί Σημίτη ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο Γκαργκάνας, και ο σημερινός διοικητής του ΙΚΑ, ονόματι Σπυρόπουλος, έλεγαν ότι «έπιναν καφέ στη Μύκονο» (σ.σ.: οι συνταξιούχοι!) και ότι - για λόγους «πατριωτισμού» - η χώρα πρέπει να ανατρέψει το μοντέλο του «εύπορου συνταξιούχου»! Από αυτόν το συνταξιούχο, τον ...«εύπορο», οι «σωτήρες» κόψανε πλέον και τα τελευταία ψίχουλα...

*

Στο στόχαστρο δεν άργησαν να μπουν οι μαθητές και οι φοιτητές.

Αυτά τα παλιόπαιδα. Τα ανεπρόκοπα. Τα ...υποκινούμενα. Βάλανε τους γονείς, και επί ΝΔ και επί ΠΑΣΟΚ, να στραφούν ενάντια στα παιδιά. Τα παιδιά ενάντια στους καθηγητές. Τους καθηγητές ενάντια στον εαυτό τους. Σήμερα οι φοιτητές λογίζονται σαν εξαρτήματα του «χορηγού» του Πανεπιστημίου. Οι μαθητές δεν έχουν βιβλία, σε σχολεία που δεν έχουν δασκάλους. Οι δάσκαλοι παραμένουν αιώνια «εργασιακώς έφεδροι» χωρίς ελπίδα να πιάσουν ποτέ δουλειά - όταν από τα σχολεία λείπουν δάσκαλοι! Και οι γονείς; Εφτασαν να πληρώνουν μέχρι και τις φωτοτυπίες...

*

Στη συνέχεια ήταν οι φορτηγατζήδες κι από κοντά οι ταξιτζήδες.

Στο πρόσωπό τους εντοπίστηκαν οι ένοχοι κάθε κακοδαιμονίας. Τα κακά δαιμόνια οσονούπω ξορκίζονται. Διά του ξεκληρίσματός τους...

*

Αργότερα ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι μεταξύ τους.

Γιατί να παίρνει ο εργαζόμενος της ΕΑΣ λιγότερα από τον εργαζόμενο στην «Ολυμπιακή» και γιατί ο εργαζόμενος στην «Ολυμπιακή» να παίρνει περισσότερα από τον εργαζόμενο στη ΔΕΗ. Τώρα στο δρόμο του αφανισμού των εργαζομένων της «Ολυμπιακής» τους ακολουθούν οι εργαζόμενοι της ΕΑΣ, της ΔΕΗ και όλου του δημόσιου τομέα...

*

Δεν υπάρχει επαγγελματική κατηγορία που να μην έχει στοχοποιηθεί τόσο από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ όσο και από αυτές τις ΝΔ.

Από γιατρούς, δικηγόρους και τραγουδιστές, μέχρι υδραυλικούς, ελεύθερους επαγγελματίες και ...συμβασιούχους!

Στους μόνους που ποτέ - μα ποτέ! - δεν βρήκαν, ούτε οι «πράσινοι» ούτε οι «γαλάζιοι», κάποιο προνόμιο περιττό και αντικοινωνικό για να το κόψουν είναι στους βιομήχανους. Τους τραπεζίτες. Τους εφοπλιστές. Τους μεγαλοεργολάβους...

*

Τώρα ξαναπαίζουν το αγαπημένο τους έργο:

Εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα (των εκατοντάδων χιλιάδων απολύσεων, των 500 ευρώ μηνιάτικο, και των υπό κατάργηση συλλογικών συμβάσεων!) ενάντια σε εργαζόμενους του δημόσιου τομέα (των λεηλατημένων μισθών, δώρων, επικουρικών, επιδομάτων και των απολύσεων).

*

Πενήντα χρόνια μετά το ταξίδι του ανθρώπου στο διάστημα, σε μια εποχή που η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων θα μπορούσε να έχει καταστήσει αυτονόητη την εκπλήρωση του αιτήματος για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους,

στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος, δηλαδή στη χώρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, απολύουν δημοσίους υπαλλήλους.

Ποιοι;

Αυτοί που από την εποχή του ...Κωλέττη έστησαν ένα δημόσιο τομέα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της δικής τους αθλιότητας, για να υπηρετούν μέσω αυτού του δημόσιου τομέα τα μονοπώλια, τους κεφαλαιοκράτες, τους εργολάβους και για να εξυπηρετούν, φυσικά, το δικό τους το κομματικό, το πολιτικό, το ρουσφετολογικό, το αναξιοκρατικό πελατολόγιο.

*

Η κυβέρνηση απολύει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους!

Και τι λέει;

Οτι, τώρα, οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να ...χαρούν (!) γιατί απολύονται και εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα!

Οτι, τώρα, οι εξανδραποδισμένοι του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να χειροκροτήσουν. Να χειροκροτήσουν όχι γιατί η κυβέρνηση έκανε κάτι για να τους βγάλει από την ανεργία, τη φτώχεια, την ανέχεια και τη συμφορά. Αλλά γιατί η κυβέρνηση ρίχνει κι άλλους στη φτώχεια, κι άλλους στην ανέχεια, κι άλλους στη συμφορά, κι άλλους στην ανεργία!

Αυτό η κυβέρνηση το λέει «πατριωτισμό», «σωτηρία», «κοινωνική δικαιοσύνη»!

***

Είναι πρόδηλο:

Οι άνθρωποι που σήμερα συμπληρώνουν δυο χρόνια στην κυβερνητική καρέκλα οδεύουν ολοταχώς προς τον πάτο (αν υπάρχει πάτος στην περίπτωσή τους και στον πολιτικό τους κανιβαλισμό).

*

Συκοφαντούν τον ελληνικό λαό ως υπεύθυνο της ίδιας του της φτώχειας, καθότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Υβρίζουν και απολύουν το δημόσιο υπάλληλο, διότι είναι «κοπρίτης».

Κατηγορούν το μισθωτό ότι είναι «ασυνείδητος» και μάλιστα «κατά συρροήν», γιατί διαμαρτύρεται για τα χαράτσια.

Ελεεινολογούν τον εποχούμενο σαν «τζαμπατζή» επειδή αρνείται να δεχτεί τη ληστεία των εργολάβων στα διόδια.

«Λιντσάρουν» τον απεργό με την κατηγορία της «δολιοφθοράς» και τους διαδηλωτές με την κατηγορία του «σαμποτάζ» της ...σωτηρίας της χώρας.

Οι εργαζόμενοι σε κάθε τομέα της οικονομίας πριν ακόμα προλάβουν να αντιδράσουν στα μέτρα που τους εξαθλιώνουν «προπηλακίζονται» ως «εκβιαστές» του κοινωνικού συνόλου.

*

Το «ιδεολογικό» τους τροπάρι είναι χυδαίο και ύπουλο.

Συκοφαντούν τους εργάτες στους εργάτες!

Αλλά λένε ψέματα - και το ξέρουν - ότι υπάρχουν «ευνοημένοι» μεταξύ των εργατών. Η αλήθεια είναι καταγεγραμμένη σε όλους τους δείκτες της φτώχειας που μαστίζει το σύνολο της εργατιάς.

Ολοι οι εργάτες, και του ιδιωτικού και του δημόσιου, είναι βαριά εκμεταλλευόμενοι, είναι καταχρεωμένοι, είναι ανήμποροι να τα βγάλουν πέρα, τρέχουν και δε φτάνουν.

*

Αυτός ο καθολικός πόλεμος ενάντια σε κάθε τμήμα της κοινωνίας δεν μπορεί να πάρει παρά μόνο καθολική απάντηση μέσα από ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχής αγροτιάς, βιοτεχνών, μικρεμπόρων, που σημαίνει λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση, συστράτευση και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλα τα στρώματα που υφίστανται την εκμετάλλευση.

*

Είναι πρόδηλο:

Πάνω στο σβέρκο της κοινωνίας έχει κατακαθίσει μια τάξη που μέσω της κυβέρνησης - και με τη συνεπικουρία των ξετσίπωτων στα ΜΜΕ - προωθεί τα συμφέροντά της

με τον πιο χυδαίο,

με τον πιο τραμπούκικο ιδεολογικά τρόπο.

*

Για να γίνει κατορθωτό να στήσουν το «κοινωνικό απαρτχάιντ» της επόμενης μέρας, για να επέλθει αυτή η «τελική λύση» όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων, η κυβερνητική «γραμμή» έχει αποτινάξει κάθε πρόσχημα:

«Κοινωνικός αυτοματισμός»,

«διαίρει και βασίλευε»,

κομμάτιασμα της κοινωνίας,

διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που αντιστέκεται,

ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας,

εξανδραποδισμός, τελικά, όλου του λαού!

*

Για να επιτελέσουν το έργο που τους ανατέθηκε, χρησιμοποιούν κάθε λογής πολιτική παλιανθρωπιά και ιταμότητα:

Καταστολή, λάσπη, ύβρεις, ψεύδος, τρομοκρατία, καταστροφολογία, διάλυση των κοινωνικών αρμών με πρώτους εκείνους της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας.

*

Θέλουν να βάλουν τον έναν να «φάει» τον άλλον!

Ο ιδιωτικός υπάλληλος το δημόσιο υπάλληλο. Ο φορτηγατζής τον αγρότη. Ο αγρότης το λιμενεργάτη. Ο εργάτης το συμβασιούχο. Ο ιδιωτικός υπάλληλος το δημόσιο υπάλληλο, για να μπορέσουν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!

*

Τέτοιοι είναι και έτσι μας κυβερνούν!

Και απέναντι σε κάτι τέτοιους, ή θα ισχύσει το «ένας για όλους και όλοι για έναν» ή δε θα μείνει όρθιος κανένας!

Γιατί η κυβερνητική «πριονοκορδέλα» αφορά τους πάντες. Και όποιος νομίζει ότι θα την αποφύγει κοιτώντας την πάρτη του, είναι βαθιά νυχτωμένος.

                                                                             Ριζοσπάστης, μοντάζ Γρέκι

Παπανδρέου και Βενιζέλος ως αδελφοί Ντάλτον...

Ο λαός ζωγραφίζει το δράμα μου

Τις σκέψεις χιλιάδων πολιτών έκανε γκράφιτι άγνωστος στο Ρέθυμνο. Απεικόνισε Παπανδρέου, Πάγκαλο, Βενιζέλο και Μέρκελ ως Ντάλτονς. Τι κουβαλάει ο καθένας μετά τη "ληστεία"

Τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θεόδωρο Πάγκαλο, τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, τον υπουργό Οικονομικών και έτερο αντιπρόεδρο, Ευάγγελο Βενιζέλο και την Άνγκελα Μέρκελ ζωγράφισε σε τοίχο του Ρεθύμνου άγνωστος καλλιτέχνης.

Στο χιουμοριστικό γκράφιτι, οι προαναφερθέντες απεικονίζονται ως αδελφοί Ντάλτον, οι γκαφατζήδες κακοποιοί και εχθροί του Λούκυ Λουκ, που μόλις έχουν πραγματοποιήσει ληστεία και...
φεύγουν με τα κλοπιμαία.

Ο Πάγκαλος, ως άλλος Άβερελ, έχει πάρει ένα μεγάλο κομμάτι κρέας, ο πρωθυπουργός έναν σάκο με χρήματα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως αρμόδιος την ταμειακή μηχανή.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ ως Τζοε, δεν κουβαλάει τίποτα, αλλά την ακολουθεί η υπόλοιπη "συμμορία".

Στον τοίχο πάνω από τους πρωταγωνιστές έχει σβηστεί μέρος συνθήματος, ώστε το "τσακίστε τους" να μοιάζει σαν να αναφέρεται στους "ληστές" του γκράφιτι.

Τη φωτογραφία από το ευρηματικό γκράφιτι ανέβασε στον λογαριασμό του στο Twitter ο χρήστης @Spyros

                                                        Από news247, μέσω "Το Γρέκι"

2 Χρόνια ΠΑΣΟΚ

 

Στα όρια της εσχάτης προδοσίας...

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στα όρια του πεδίου εφαρμογής των διατάξεων περί εσχάτης προδοσίας ακροβατεί ήδη η ελληνική κυβέρνηση, είτε το συνειδητοποιεί, είτε όχι, τόσο σε ότι αφορά τις διαπραγματεύσεις με τις ξένες τράπεζες και δυνάμεις, όσο και την εσωτερική πολιτική που ασκεί. Ελπίζει κανείς ότι θα το αντιληφθεί και θα αλλάξει πορεία, ή τουλάχιστον, θα έχει το θάρρος, και για την αυτοπροστασία της ακόμα βρε αδερφέ, να πάει τη χώρα σε δημοκρατική λύση μέσω άμεσων εκλογών και παράλληλου δημοψηφίσματος για μνημόνιο, μεσοπρόθεσμα και 21η Ιουλίου. Δυστυχώς όμως, μέχρι τώρα, όλα δείχνουν ότι είναι επαρκώς μοιραία και άβουλη για να οδηγήσει μέχρι τέλους τη χώρα και τον εαυτό της στην αυτοκαταστροφική πορεία που εγκαινίασε τον Μάιο του 2010.

H σκιά του 1922
Για μια μερίδα του ελληνικού λαού, η λέξη «Γουδί» αρχίζει να κάνει πια νόημα, τέτοια είναι η συσσωρευμένη οργή απέναντι στην κυβέρνηση, την πολιτική και γενική «ελίτ» ευρύτερα. Βεβαίως, όπως τυπικά συμβαίνει ιστορικά σε αυτές τις περιπτώσεις, με κλασικό παράδειγμα το «ας φάνε παντεσπάνι αν πεινάνε» της Μαρίας Αντουανέττας, η «ελίτ» της χώρας βυθίζεται όλο και πιο πολύ στον δικό της κόσμο, αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι έχει βάλει πιθανώς τις βάσεις όχι μόνο για την καταστροφή της χώρας, αλλά και για τη δική της, συνεχίζοντας, όσο ποτέ άλλοτε, να επιτελεί με φανατισμό τις δύο λειτουργίες που ξέρει να κάνει καλύτερα: να λεηλατεί τη χώρα στο εσωτερικό, να την υποδουλώνει στο εξωτερικό. Οι πιο κυνικοί λένε τώρα «ας επιβιώσουν τουλάχιστον οι μισοί ‘Ελληνες, γιατί να χαθούν κι αυτοί;».

Τις προάλλες κυκλοφορούσα στο δρόμο με το αφιέρωμα της Ελευθεροτυπίας στο κίνημα του Γουδί το 1909. Παρά το τόσο εμφανές 1909 στο εξώφυλλο και τη λέξη Κίνημα, κανενός από όσους συνάντησα δεν πήγε το μυαλό στο κίνημα που σφράγισε την πρώτη προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Ελλάδας, τον 20ό αιώνα. ‘Ολοι συνέδεσαν αμέσως τη λέξη Γουδί με την εκτέλεση των ‘Eξη, θεωρηθέντων υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Στη Χιλή του Πινοτσέτ, η ανείπωτη βαρβαρότητα, οι δολοφονίες και τα βασανιστήρια της στρατιωτικής δικτατορίας, προετοίμασαν την οικονομική και κοινωνική βία των νεοφιλελεύθερων. Στην σημερινή Ελλάδα, η οικονομική και κοινωνική βία προετοιμάζει την έκρηξη της εμφύλιας.

H “εκκαθάριση” του ελληνικού κράτους
Πλησιάζουμε τώρα με ταχύ ρυθμό προς την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του ελληνικού δράματος, το λιγότερο με κάποιας μορφής χρεωκοπία του ελληνικού κράτους, ίσως και την έξοδο από την ΕΕ. Οι δανειστές και οι δυνάμεις το γνωρίζουν, γι’ αυτό και επιμένουν να έχουν ολοκληρώσει την επίθεση κατά του ελληνικού κράτους, κοινωνικού και … υπόλοιπου και τη διαρπαγή της περιουσίας του, προτού φτάσουν εκεί τα πράγματα. Επιδιώκουν, μέσω της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, που συνέταξε το παγκόσμιο τραπεζικό λόμπυ International Institute of Finance, να υπάγουν όλο το ελληνικό χρέος στο καθεστώς του βρετανικού δικαίου, και όχι του ελληνικού που βρίσκεται σήμερα, ώστε να στερήσουν από την Ελλάδα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί της προτού φτάσουμε στο σημείο της αναδιάρθρωσης ή στάσης πληρωμών.

Η τρόικα, για την παρουσία της οποίας επαίρεται μια κυβέρνηση που εγγίζει πλέον τον «βαθμό μηδέν αξιοπρέπειας», λειτουργεί ακριβώς όπως οι διαχειριστές, για λογαριασμό τραπεζών, των χρεωμένων επιχειρήσεων, που αναλαμβάνουν να μειώσουν όσο μπορούν το κόστος της μη εξυπηρέτησης των δανείων και να εκποιήσουν μισοτιμής την περιουσία της προτού τις κλείσουν. Κάνουν ότι μπορούν για να μειώσουν το κόστος λειτουργίας της επιχείρησης, απολύουν προσωπικό, κάνουν προσημείωση ακινήτων. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας το αποδέχεται για να μην πάει φυλακή. Οι ηγέτες όμως της Ελλάδας γιατί το κάνουν; Σε τι ελπίζουν και τι φοβούνται; Μήπως την αποκάλυψη, από αυτούς που τους είχαν στο μισθολόγιο, από τις Ζήμενς και τις άλλες εταιρείες που ασελγούσαν, με τη συνενοχή τους, επί δεκαετίες πάνω στο σώμα της χώρας που κατέστρεψαν, την αποκάλυψη των έργων τους;

Πρόσφατα ήμουν στην Κούβα. Το κεντρικό κανάλι της τηλεόρασης μου ζήτησε μια συνέντευξη για το ελληνικό πρόβλημα. ‘Ηρθε το συνεργείο και όσο ετοιμάζονταν, πιάσαμε συζήτηση με το δημοσιογράφο. «Τι γίνεται στην Ελλάδα;» με ρώτησε, «ήρθε εδώ επίσκεψη ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Λουξεμβούργου και μας είπε εντάξει είναι κάπως υπερβολικό ότι θα τους πάρουμε την Ακρόπολη, αλλά δεν απέχει και πολύ από αυτό που θα κάνουμε. Είναι αλήθεια;». Για ποιο λόγο αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι θα χρεωκοπήσουμε με τη μία ή την άλλη μορφή, πρέπει και να χρεωκοπήσουμε απένταροι; ‘Εχοντας χάσει κάθε δημόσια, έτσι που πάμε και κάθε μη ρευστοποιηθείσα ιδιωτική ελληνική περιουσία, έχοντας αποποιηθεί τα διαπραγματευτικά μας χαρτιά και έχοντας διαλύσει το ελληνικό κράτος;

Ελλάδα: “πεδίο δοκιμής” παγκόσμιας επίθεσης κατά κράτους και Δημοσίου
Αρκεί βεβαίως να διαβάσουμε τη Wall Street Journal και τον Economist,όργανα των υπερτραπεζών της Wall Street και του City αντίστοιχα, και του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος (η πρώτη), των πραγματικών δηλαδή αφεντικών του κόσμου μας, για να καταλάβουμε τι γίνεται. Επιχαίρουν για την κρίση και τις καταστροφές που έρχονται. Τις θεωρούν ιστορική ευκαιρία για να ξεμπερδεύουν μια και καλή, σε Ευρώπη και ΗΠΑ, με το κοινωνικό κράτος, με το δημόσιο, τους δημόσιους υπαλλήλους και το συνδικαλιστικό τους κίνημα, αλλά και την ίδια την ιδέα της Ευρώπης και του ευρώ.

Στην κρίση, το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο, η νέα υπερδύναμη της εποχής μας, βλέπει την ευκαιρία να πραγματοποιήσει μια νέα τεράστια λεηλασία των Ευρωπαίων και Αμερικανών πολιτών, μια νέα γιγαντιαία μεταφορά δημόσιου πλούτου στις υπερτράπεζες, που έφτιαξαν τη μεγάλη φούσκα των CDS και θέλουν τώρα να πάρουν τα λεφτά πριν σκάσει. Θέλουν να πάρουν πίσω όλες τις κατακτήσεις των ευρωπαϊκών λαών μετά τη νίκη επί του φασισμού το 1945, αν όχι μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Θέλουν να εξισώσουν, εν ονόματι της ανταγωνιστικότητας, τις κοινωνικές, φορολογικές, οικολογικές συνθήκες στην Ευρώπη και στον τρίτο κόσμο στα επίπεδα του τελευταίου. Και χρησιμοποιούν την Ελλάδα για να το πετύχουν. «Δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλεύεσαι τον μαλάκα», λέει επί λέξει ένας Νεοϋρκέζος χρηματιστής στη γαλλική Λιμπερασιόν, σχολιάζοντας τα κερδοσκοπικά παιχνίδια της Goldman και των hedge funds με την Ελλάδα. Μόνο που, αν υπάρχει «μαλάκας», είναι και διεφθαρμένος!

Νοοτροπία Γενίτσαρων
Και ενώ γίνονται όλα αυτά, τα εγχώρια μέσα της διαπλοκής, όλοι αυτοί που μας έλεγαν πέρυσι ότι πρέπει να εφαρμόσουμε το μνημόνιο για να βγούμε φέτος στις αγορές, ξανάστησαν κατ’ επιταγήν της τρόικας, μια νέα φτηνή και ανθελληνική προπαγάνδα εναντίον του δημοσίου και των δημοσίων υπαλλήλων, προσπαθώντας να κερδίσουν την υποστήριξη των μισών θυμάτων της οικονομικής κρίσης, των ιδιωτικών υπαλλήλων και των αυτοαπασχολούμενων, εναντίον των άλλων μισών. Βρήκαν τη μέθοδο της εφεδρείας για να ξαναγυρίσουν το ελληνικό κράτος στην πλατεία Κλαυθμώνος, αναιρώντας το πιο βασικό θεμέλιο της ανεξαρτησίας του δημόσιου υπαλλήλου, τη μονιμότητα. Εμφορούμενοι από τη ψυχολογία των Γενιτσάρων, δεν ενοχλούνται καθόλου να ξαναγυρίσουν στα … οθωμανικά πρότυπα την ελληνική δημόσια διοίκηση, ούτε ότι, ως αποτέλεσμα των μέτρων κοινωνικής εξόντωσης που υιοθετούν, δεν απομένει πολύς καιρός μέχρι να δούμε φαινόμενα πείνας στην Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Σε μια χώρα που θέλει να μειώσει τα ελλείμματά της, ξεπουλάνε τώρα σίγουρες πηγές εσόδων, όπως τα λαχεία και το Ελευθέριος Βενιζέλος, υποθηκεύοντας όχι μόνο τις παρούσες γενηές, αλλά και κάθε μέλλον μιας χώρας, οι πιο μορφωμένοι, νέοι και δυναμικοί πολίτες της οποίας την εγκαταλείπουν, μόλις τους δίνεται η ευκαιρία.

Στις συνθήκες που δημιουργούνται, μόνο μια γενικευμένη εξέγερση του ελληνικού λαού, ίσως και με τη μορφή γενικής απεργίας διαρκείας, με αίτημα την διενέργεια εκλογών και δημοψηφίσματος για το αν ο ελληνικός λαός επιθυμεί τη συνέχιση ισχύος ή την καταγγελία των αποικιακών συμβάσεων (μνημόνιο, μεσοπρόθεσμα, 21η Ιουλίου), θα μπορούσε ίσως, όχι να αποτρέψει, αλλά τουλάχιστο να περιορίσει την εν εξελίξει μεγαλύτερη εθνική καταστροφή στη νεώτερη ελληνική ιστορία. Θα ήταν και η μόνη δημοκρατική διέξοδος στις παρούσες συνθήκες.

                                                                                             “Eπίκαιρα”, 29.9.2011
                                                                            Konstantakopoulos.blogspot.com

Η Wall Street , ο σιδηρόδρομος και το υστερογραφο

του Νίκου Πατσόπουλου

(Αναδημοσιεύει από τη Λέσχη η Jaquou Utopie)

Όπως και εάν ονομάσουμε αυτό που γίνεται στην χρηματοοικονομική πρωτεύουσα των ΗΠΑ φτάνει αισίως την 12^η μέρα . Ξεκίνησε αυθόρμητα, ανοργάνωτα και με αιτήματα που λίγο πολύ περισσότερο μοιάζουν με συνθήματα παρά με ουσιαστικές διεκδικήσεις. Για να δανειστούμε ένα σύνθημα της «πλατειάς» ενδεικτικό του ευρύτερου κλίματος «Σε λίγο οι φτωχοί δεν θα έχουν τίποτε άλλο για να φανέ εκτός από τους πλούσιους».

Τραβηγμένο; Ίσως, αλλά και μόνο να σκεφτεί κάνεις αυτό που συμβαίνει ένα τετράγωνο μακριά από το Χρηματιστήριο της ΝΥ είναι παραμύθι από μόνο του. Σε μια χωρά που οι πορείες είναι υποχρεωτικό να δηλώνονται μια εβδομάδα νωρίτερα και αναγκάζονται να «διαδηλώσουν» σε μια σειρά του πεζοδρομίου (sic), είναι αλήθεια εξωπραγματικό αυτό που συμβαίνει.

Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν προφανώς αναμενόμενες, όπως το φίμωμα των ΜΜΕ και η καταστολή των διαδηλωτών για ανύπαρκτους λογούς. Αυτό που δεν ήταν όμως αναμενόμενο είναι η συμπαράσταση και η συμμέτοχη του κόσμου. Η διαδήλωση των 3,000 και πλέον ατόμων ήταν η μεγαλύτερη που έχει δει η οικονομική περιοχή (Financial District) της ΝΥ από την εποχή του 70’. Φοιτητές, νέοι, γεροί, εργαζόμενοι και άνεργοι, περίεργοι και άνθρωποι της διπλανής πόρτας πλέον κάνουν όλο και πιο συχνά την «πλατεία» τον τελικό τους προορισμό.

Και στην πλατεία;

Ακόμη και εάν κάνεις δεν φάνηκε να πολύ πιστεύει το εγχείρημα όταν πρώτο-εμφανίστηκε σαν ιδέα ήδη από τον περασμένο Ιούλιο, τώρα οι συμμετέχοντες καλούνται να διαχειριστούν την επιτυχία του. Ο κόσμος που απαρτίζει τον πυρήνα των διαδηλωτών είναι τελείως παράταιρος. Από ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζωών, μέχρι άστεγους και βετεράνους του Βιετνάμ. Παρόλαυτα φαίνεται πως υπάρχει ολοένα και αυξανομένη αισιοδοξία για κάτι ακόμη πιο μεγάλο και μαζικό. Γενικές συνελεύσεις γίνονται δυο φορές την μέρα και έχουν συγκροτηθεί συλλογικά όργανα που εάν σε εμάς στην Ελλάδα μοιάζουν ρουτίνα, εδώ στην ΝΥ μέχρι τώρα τα άκουγαν σε ιστορίες (μάλλον για αγρίους). Η ειρηνική φύση του κινήματος είναι αδιαπραγμάτευτη, ενώ πρώτη θέση στην ενημέρωση των οπαδών του κινήματος καταλαμβάνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και τα φυλλάδια αντί-πληροφόρησης.

Και ο σιδηρόδρομος.

Όπως και η πρώτη μεγάλη απεργία του Putilov (εργοστάσιο σιδηρόδρομων και πυρομαχικών) καλέστηκε να διαχειριστεί την αναπάντεχη επιτυχία της, η ιστορία που εκτυλίσσεται στους δρόμους της ΝΥ θα μπορούσε να μυρίζει Αγία Πετρούπολη. Και εάν στην πρώτη περίπτωση ο αφελής Γκαπον πίστεψε πως με την έκκληση του θα έπειθε ως δια μαγείας την Τσαρική διακυβέρνηση, βρέθηκε αντιμέτωπος με την εκατόμβη που ακλούθησε η κίνηση είχε βρει τον στόχο της. Η ιστορία είχε βρει το δρόμο που χρειάζονταν για να οδηγηθούμε στην επανάσταση του ’17. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που ο ρωσικός λαός είδε τον Τσάρο με αλλά μάτια και αντιλήφτηκε πως τα ταξικά του συμφέροντα ήταν σε ευθεία αντιπαράθεση με αυτά του Τσάρου μαθαίνοντας ένα μάθημα που δεν το ξέχασε (μέχρι να φτάσουμε στο σημερινό θλιβερό ρωσικό πάρων, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία..)

Όσο για την δεύτερη περίπτωση, ακόμη και σήμερα είναι μεγάλο το ποσοστό των Αμερικανών που υποστηρίζει τον πρόεδρο Ομπαμα και πείθεται ότι στα λεγόμενα του κρύβεται η ασφάλεια και η (υλική) ευδαιμονία του. Ακόμη και εάν υπάρχουν χιλιάδες λόγοι που καταδεικνύουν το αντίθετο, οι πλειοψηφία των μη- εχόντων (σε συντριπτικό ποσοστό στην ανατολική και δυτική ακτή) εξακολουθεί να βλέπει έναν άνθρωπο φιλειρηνικό και εν πάση περιπτώσει κάποιον που θα δώσει μάχες να γλιτώσει τα κατώτερα στρώματα από την εξαθλίωση. Ίσως σε μια κακή και τραβηγμένη αναλόγια, να βλέπει στον Ομπαμα την πατρική φυσιογνωμία του λάου των ΗΠΑ ακριβώς όπως και οι Ρώσοι έβλεπαν τον Τσάρο πάνω από έναν αιώνα πριν.

Θα μπορούσε η παρούσα διαδήλωση να είναι το Putilov των ΗΠΑ;

Σίγουρα υπάρχουν ενθαρρυντικά στοιχειά που θα μπορούσαν να μας κάνουν να ελπίζουμε. Ο δήμος της ΝΥ ήδη βρίσκεται σε κατάσταση πανικού και έχει αποκλείσει την ζώνη γύρω από το Χρηματιστήριο. Μπορεί να φαίνεται ασήμαντο αλλά δεν μπορεί να φανταστεί κάνεις εύκολα τις ατέλειωτες ουρές που σχηματίζουν οι χρηματιστές και τα λοιπά κοράκια κοντά η και γύρω από την πλατεία , προκειμένου να εισελθόν στις δουλείες τους. Επιπλέον δωράκι για το γεγονός αποτελεί η έστω και σύντομη χρονικά συνάντηση τους με τους διαδηλωτές! Σουρεαλιστικό στην καλύτερη περίπτωση…

Εάν η αστυνομία της ΝΥ κάνει το «δώρο» στο κίνημα να το αντιμετωπίσει με τον γνωστό της πολύ βίαιο τρόπο, είναι σίγουρο ότι ο χειμώνας ακόμα και εδώ στην ΝΥ θα είναι θερμότερος του αναμενόμενου. Αλλά το σημαντικότερο είναι πως ένα ακόμα πλήγμα θα προστεθεί στην εικόνα του φιλεύσπλαχνου πρόεδρου. Κάνεις δεν είναι σε θέση να ξέρει που θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε από εκεί και ύστερα. Οι μέρες του SDS και των 8 του Σικάγο έχουν παρέλθει από καιρό, όπως και τα κινήματα των Μαύρων Πανθήρων και των Weathermen. Τα αιτήματα τους όμως παραμένουν διαχρονικά και ίσως ένα γεγονός σαν και αυτό να μπορεί να είναι η θρυαλλίδα που χρειάζεται για να την επανεκκίνηση της ιστορίας του λάου των ΗΠΑ.

Το αδύνατον του εγχειρήματος κάνει το επιχείρημα δυνατό. Ότι και να γίνει με το κίνημα της πλατειάς, είτε συντρίβει μέσω καταστολής, είτε φυλλορροήσει από τα κρύα που έρχονται, ένα και μόνο σημείο φτάνει για να του δώσει διαχρονική αξία. Αυτά τα 400-500 άτομα που κατά καιρούς γίνονται χιλιάδες, έφτασαν για να αποδείξουν ότι κάνεις δεν είναι ασφαλής ακόμα και στην μητρόπολη του καπιταλισμού, και ότι παντού και πάντα θα υπάρχουν «μια, δυο, τρεις, πολλές Αθήνες..»

Υστερόγραφο

Τελικά το αναπόφευκτο έγινε. Όπως έγραψα στο παραπάνω άρθρο, η μητροπολιτική αστυνομία της Νέας Υόρκης αποφάσισε να περάσει στην συντριπτική καταστολή…

Μια μαζικότατη πορεία 4-5.000 ατόμων αψήφησε τον άσχημο καιρό και τις ορδές των μπάτσων (Task Force, εφάμιλλα των ΜΑΤ) και κινήθηκε χτες το μεσημέρι προς το Δημαρχείο της ΝΥ. Εξαιτίας του όγκου των διαδηλωτών και του παλμού της πορείας ο αρχικός στόχος κατελήφθη και ξεπεράστηκε. Σε μια κίνηση αιφνιδιασμού οι διαδηλωτές κατέλαβαν το οδόστρωμα της ιστορικής γέφυρας του Brooklyn. -Σημειωτέων κάτι ανάλογο έχει να γίνει (στα πλαίσια διαδήλωσης) από την δεκαετία του 70. – Βλέποντας το αναπόδραστο του συμβολισμού και την κατάσταση να ξεφεύγει από τον έλεγχο τους, η αστυνομία χρησιμοποιώντας- δυνάμεις που απέσυρε ακόμη και από τις περίφημες φύλακες Ricers, αποφάσισε να περικυκλώσει τους διαδηλωτές στην μέση της γέφυρας…

700+ είναι οι συλληφθέντες στην πιο μαζική επιχείρηση σύλληψης διαδηλωτών μετά το 2004. Μεσα στα κρατητήρια των «Τάφων» (το πιο διάσημο αστυνομικό τμήμα της ΝΥ), η διεθνής εναλλάσσονταν με τα τραγούδια των σωματείων, σε στιγμές σαν από ταινία… Σε μια κίνηση που ο γραφών τουλάχιστον αισθάνεται περήφανος που συμμετείχε, μέσα από τα κελία 250 συλληφθέντες έστησαν και διενέργησαν γενική συνέλευση αποφασίζοντας την συνέχιση του αγώνα με όλα τα μέσα.

Όπως έγραφα και πιο πάνω, δεν ξέρω από πού έρχεται αυτή η πνοή από το μέλλον αλλά τα επίπεδα δράσης και αλληλεγγύης είναι πρωτοφανή ακόμη και για έμπειρους Αμερικανούς διαδηλωτές. Είναι νωρίς ακόμη για να ξέρουμε αλλά φαίνεται ότι το ενοχλητικό σπυρί που βγήκε στην γειτονιά της Wall street μεγαλώνει και μάλλον εξελίσσεται σε επιδημική ασθένεια. 14 σωματεία της ΝΥ ήδη από σήμερα το πρωί (Κυριακή πρωί) ανακοίνωσαν την υποστήριξη τους προς την κίνηση (εκπροσωπώντας πάνω από 16.000 μελή στις τάξεις τους), ενώ πλέον το θέμα είναι τόσο μεγάλο που δεν επιδέχεται φιμώσεως ακόμα και από τα συντηρητικά ΜΜΕ. Οι δράσεις είναι πλέον σε περισσότερες από 8 μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ και οι συμμετέχοντες πολλαπλασιάζονται μέρα με την μέρα. Και έπεται συνεχεία…

“When the one-ways collude with the map that you’ve folded wrong and the route you’ve abandoned is always the path you probably should be upon. Stand with your hands in your pockets and stare at the smudge of a newspaper sky and ask it to rain a new name for everything. Fire in every phrase. We don’t want to work for them anymore. Dot or Dash our days. Make your fist the flag of change. So put on those clothes you never grew into and smile like you mean it for once. If you come back, bring a new name for everything.”

                                                                                                           by Jaquou Utopie

Ένα όνομα μεγάλο και μια ξεφτιλισμένη φούσκα

Φαϊρούζ, η φωνή του Λιβάνου

 

 

Γεννημένη στο Λίβανο στις 20 Νοέμβρη 1935, η Νουχάντ Χαντάντ, που θα γίνει αργότερα γνωστή σαν Φαϊρούζ, είναι η μεγαλύτερη εν ζωή τραγουδίστρια του αραβικού κόσμου. Ανοίγοντας αρχικά, νέους μουσικούς δρόμους με την απομάκρυνσή της από την παράδοση των μακρόσυρτων αιγυπτιακών μουσικών συνθέσεων, που απαρτίζουν την λεγόμενη κλασική αραβική μουσική, κατά τη διάρκεια της συνεργασίας της με τον Άσσι και τον Μανσούρ Ραχμπάνι, αλλά και έχοντας το θάρρος να τραγουδήσει αργότερα, τολμηρούς -όπως θεωρήθηκαν- στίχους, πάνω στις τζαζ μουσικές του γιου της Ζιάντ, κατάφερε το σχεδόν αδύνατον: Να ανανεώσει τη λιβανέζικη και γενικότερα την αραβική μουσική κερδίζοντας ταυτόχρονα την πολύχρονη αφοσίωση του κοινού μιας ολόκληρης περιοχής, από τη Συρία ως την Παλαιστίνη κι από το Λίβανο ως το Ιράκ.Στον αραβικό κόσμο έχει δημιουργηθεί μια παράδοση, το ραδιόφωνο να παίζει τα τραγούδια της τις πρωινές ώρες, όταν ο κόσμος πίνει τον πρώτο του καφέ πριν φύγει για τη δουλειά. Η φωνή της κι οι εξαίσιες μελωδίες που τραγουδά, συνθέτουν έτσι, το σάουντρακ των πρώτων στιγμών της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων.

Fayrouz (Edash kan fi nas) 

                                                                                                         by Capybara